Mam na imię Marzena, teraz kiedy to piszę mam 26 lat. W tym miejscu chcę napisać świadectwo przemiany jaka zaszła w moim życiu pod wpływem lektury orędzi "Prawdziwe życie w Bogu".  Świadectwo to jest moim wyrazem dziękczynienia Bogu za otrzymane łaski. Chwała niech będzie Bogu na wieki wieków oraz cześć Niepokalanemu Sercu Maryi!

 Uwięziona w ciemnościach grzechu.... 

Należę do kościoła katolickiego ale przed poznaniem orędzi "Prawdziwe Życie w Bogu" nie interesował mnie ani Bóg ani religia a moja dusza przedstawiała naprawdę żałosny stan. Moje życie wyglądało tak: 

• nie kochałam Boga ani nie odczuwałam potrzeby Jego obecności w moim życiu
• nie miałam potrzeby modlić się do Boga ani błogosławienia Jego Matki, nie robiłam tego
• czasami mówiłam źle o Bogu, śmiałam się z żartów, które ośmieszały wiarę lub jakieś praktyki religijne
• na Msze chodziłam od czasu do czasu dla formalności
• nie odczuwałam potrzeby przyjmowania Komunii Św., przyjmowałam ją tylko na święta lub ważne uroczystości rodzinne
• Msza Św. nie była dla mnie czymś wartościowym, podczas jej trwania myślałam o innych sprawach
• spowiadałam się tylko na święta, albo na jakieś uroczystości dlatego że "tak trzeba"  
• nie kochałam Maryi, nie potrzebowałam Jej obecności, nie modliłam się do Niej
• nie myślałam o moim zbawieniu i zbawieniu innych ludzi
• obojętne mi było czy ktoś wierzy w Chrystusa czy nie, czy Go kocha czy wyrzeka się Jego
• nie zasmucało mnie, że ktoś odrzuca Maryję, nie uznaje za Matkę Boga godną czci
• wszystko związane z Bogiem i religią było mi odległe
• nie zależało mi postępowaniu wg. 10 Przykazań Bożych 
• moje dni spędzałam koncentrując się na rzeczach tego świata  

Z jednej strony wyznawałam wiarę w Chrystusa, ale nie żyłam po chrześcijańsku. I tak trwałam sobie w tym stanie oddalenia od Boga i przywiązaniu do grzechu aż przyszedł czas kiedy Bóg przez Swoją Sprawiedliwość pozwolił mi odczuć ciężar i konsekwencje grzechów, które popełniłam....Był to czas wielkich ciemności wewnętrznych, bez żadnej przyczyny byłam cały czas zrozpaczona, nienawidziłam samej siebie i życia w ogóle. Trwało to dwa i pół roku. Kiedy zbliżał się czas  kiedy miałam poznać orędzia  "Prawdziwe życie w Bogu" wtedy szatan  z większą mocą działał, aby wytworzyć mi zły obraz Boga starając się przekonać mnie, że Bóg jest kimś bez litości, że nie interesuje go moje życie, że jest okrutny i że znajduje zadowolenie w dręczeniu mnie, że wolałby żebym nie istniała.... Uwierzyłam, że Bóg mnie odrzuca na zawsze. Sprawiało mi to duży ból, napełniało mnie to  wściekłością  wobec Boga, wobec siebie samej i jednocześnie pozbawiało wszelkich sił. Myślałam, że oszaleję... A Boga zdawało się  to wszystko nie obchodzić... 

Aż  przyszedł dzień kiedy nie miałam już sił, przestałam złościć się na Boga, już nie miałam sił.. i  przypomniałam sobie wtedy o Jezusie..  Był wieczór, siedziałam przed komputerem i postanowiłam poszukać czegoś w Internecie  o Jezusie. Znalazłam się na stronie z krótkimi fragmentami z orędzi "Prawdziwe Życie w Bogu " .  Mówiły o odwiecznej miłości Jezusa do człowieka, że pragnie aby człowiek zbliżył się do Niego bez obaw,  nieważne jak bardzo był oddalony i grzeszny, że On go przyjmuje... żeby człowiek do Niego przyszedł bo pragnie jego powrotu. I dokładnie w tym momencie Bóg mi zesłał łaskę wiary, że te orędzia które czytam są Jego słowami. Nie miałam najmniejszej wątpliwości, że Ten, który przemawia do mnie przez te orędzia to był sam Jezusa Chrystus! Jak ja na te słowa czekałam......... Szukałam czegoś w Internecie o Jezusie, z jakąś nieśmiałością myślałam czyby nie zwrócić się do Jezusa, a tu znajduję te Orędzia... jak te słowa mnie zachęciły! Ile te słowa dodały mi odwagi! 

Zamknęłam komputer i usiadłam na łóżku.  Brak mi słów aby wyrazić jak ja bardzo zapragnęłam w tamtym momencie Jezusa... Ja ja bardzo chciałam znaleźć się w Jego Ramionach, przytulić się, dotknąć Jego Włosów, pocałować w Policzek... Było to dość uczuciowe, ale ja nie umiałam w inny sposób wyrazić nagłego pragnienia bliskości Jezusa w moim życiu, przynależenia do Niego, potrzeby Jego obecności,  Jego całkowitej opieki nade mną... aby stać się Jego własnością.  Całą moją duszą zapragnęłam Jezusa, całkowicie, zupełnie.. już chyba bardziej zdać się na Boga nie można.  I wtedy poczułam jak całą moją duszę wypełnia  płomienna  miłość.. Trwało to intensywnie kilkanaście sekund, potem już mniej intensywnie ale wciąż mocno i wyraźnie. Było mi lekko, w ogóle nie czułam ciężaru mojego ciała, tak jakbym w ogóle go nie miała, czułam jak wypełnia mnie miłość,  niezmącony pokój, ocean pokoju  i  blask.  Nie widziałam tej światłości fizycznie ale czułam i wiedziałam, że mnie wypełnia. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie doświadczyłam. Teraz wiem, że nazywa się to napełnienie Duchem Świętym. Następnego dnia wróciłam do czytania  prorockich orędzi pokoju i miłości "Prawdziwe Życie w Bogu" otrzymanych od Boga przez p. Vassulę  mistyczkę naszych czasów i od tych właśnie chwil moje życie zaczęło się radykalnie zmieniać. Już od pierwszych dni zaczęłam się żarliwie modlić do Boga, udałam się do spowiedzi, zaczęłam uczęszczać na Mszę Św. kilka razy w tygodniu i czytałam, dużo czytałam tych Orędzi zawierzając się Duchowi Świętemu. Bóg formował mnie stopniowo i czyni tak do dnia dzisiejszego.

Jak wygląda moje życie teraz, czyli o owocach

Na początek chcę powiedzieć, że Jezus uzdrowił mnie z moich mroków i rozpaczy, depresji już w pierwszym dniu kiedy poznałam orędzia "Prawdziwe Życie w Bogu" i dzięki nim zapragnęłam Jezusa  z całego serca i ze wszystkich sił. Napełnił mnie Swoim Duchem Świętym, Swoim Pokojem, Miłością i Światłem i wtedy dokonało się moje uzdrowienie.  Od tamtego dnia mija już ponad pięć lat i ten zły stan ducha i  psychiki nie powrócił mi ani raz.

Jak wygląda teraz moje życie?

Jestem szczęśliwa. Czuję szczęście. Czuję wolność. Czuję się nowo narodzona. 

Jaka jest teraz moja postawa wobec Boga i religii dzięki poznaniu i czytaniu  orędzi "Prawdziwe Życie w Bogu"? :

•  Kocham Boga i Jego Matkę
• Pragnę Boga i Jego Matkę w moim życiu, są moimi najlepszymi i najprzyjemniejszymi towarzyszami 
• Pragnę wysławiać Boga w Trójcy Jedynego, błogosławić Go, kochać, adorować, oddawać Mu cześć i chwałę 
• Bóg stał się dla mnie najważniejszy. Nie ma dla mnie i rzeczy ani istoty ważniejszej od Boga. 
• Rzeczy tego świata, rozrywki nie dają mi już satysfakcji, tylko w Bogu odnajduję prawdziwe i głębokie szczęście. Tylko Jego Serce oraz Niepokalane Serce Jego Matki osładzają mi pobyt na ziemi.
•  Między mną a Bogiem jest duchowa więź, nie mogę o Nim zapomnieć ani o Jego Prawie
• Ofiaruję Bogu i Jego Matce całe moje życie i moją wolę. Ufam im zupełnie. 
• Dostrzegam, że Bóg jest bardzo cierpliwy, wyrozumiały i pełnym miłosierdzia dla mnie. Bóg jest miłością. Pozwala mi doświadczać cierpienia dla dobra mojej duszy. 
• Narodziło się we mnie pragnienie bliskości Boga, odczuwania Jego obecności, poznawania Go coraz bardziej
• Pragnę wypełniać Wolę Boga, Jego Przykazania,  a kiedy mi się nie udaje jej wypełnić- cierpię.. Nie mogę teraz żyć bez Boga, usycham bez Niego, więdnę... Coraz lepiej uświadamiam sobie jaką tragedią musi być piekło... czyli trwać na wieki bez Boga. Tak, stracić BOGA to piekło, to muszą być niewyobrażalne męki.
• zasmuca mnie widzieć, że ktoś nie chce poznać prawdziwego obrazu Boga, odrzuca Jego miłość, odrzuca Jego Niepokalaną Matkę, ujmuje Jej ze czci i chwały, którą sam Bóg Ją ukoronował przez wzgląd na Jej zachwycającą głębię pokory i doskonałą miłość Boga i ludzi.   
• Boli mnie widzieć, że ktoś trwa w przekonaniu, że Bóg nie istnieje....Każdego dnia myślę o Bogu i modlę się do Niego powodowane głębokim pragnieniem komunikowania się z Nim i spędzania z Nim czasu, z Jego Niepokalaną Matką również.
• Czytam Biblię. Dla mnie teraz  Biblia to skarb, pragnę ją czytać i pojąć głębię jej treści, dlatego proszę Ducha Świętego o Światło i dar rozumu.
• Zawierzam się całkowicie Miłosierdziu Bożemu, pragnę go dla siebie i całej ludzkości
• Zawierzam się całkowicie Woli Bożej, żeby wypełniła się we mnie. Ufam Bogu, wiem, że chce dla mnie tylko dobra, dlatego na tym etapie mojego rozwoju duchowego już potrafię i pragnę - świadomie i dobrowolnie- żeby moje życie toczyło się zgodnie z tym co On zaplanował dla mnie. 
• Proszę Ducha Świętego aby mnie oświecał
• Zawierzam się Niepokalanemu Sercu Maryi, jej potężnemu wstawiennictwu przed Bogiem. Oddaję się całkowicie w Jej czułą opiekę, w Jej ramiona, Jej ochronę mnie przed szatanem i pomagania mi abym dobrze wypełniła Wolę Boga
• Bardzo cenię Mszę Św. i  uczęszczam na nią z radością, starając się przynajmniej kilka razy w tygodniu przyjąć Komunię Św. To największy skarb tutaj na ziemi. Chcę często jednoczyć moją duszę z Duchem Boga w Komunii Św.
• Spowiadam się często ponieważ teraz mi zależy być oczyszczoną z grzechów, zależy mi też żeby się zmienić na lepsze i podejmować wysiłki, żeby unikać okazji do grzeszenia. Teraz jest  mi bardzo wstyd gdy zgrzeszę, jest mi bardzo przykro, bo wiem, jaką obrzydliwością w oczach Boga jest grzech i jak On go rani. 
• Jest we mnie potrzeba obrony Prawdy tam gdzie rozszerza się kłamstwo na temat Boga i naszej chrześcijańskiej wiary
• Sprawia mi radość i chcę pracować dla Boga
• Moje dni upływają wokół Boga, kiedy sprzątam dom, kiedy idę do pracy, kiedy przemierzam ulicami miasta myślę o Bogu. On jest moim wszystkim. Jest moim życiem.
• Pragnę aby wszyscy  ludzie pokochali Chrystusa i oddawali Mu cześć 

Jestem szczęśliwa. Można powiedzieć, że orędzia "Prawdziwe życie w Bogu" spełniły swój podstawowy cel- bardzo przybliżyły mnie do Boga. Sprawiły, że pokochałam Go mocno i że praktykuję z radością moją wiarę. Orędzia "Prawdziwe życie w Bogu" uświadomiły mi pilność i potrzebę aby każdego dnia  czekać ze spokojem i czystym sercem na powtórne przyjście Chrystusa  Z całą odpowiedzialnością mogę powiedzieć, że moja droga do zbawienia wyścielona jest stronicami orędzi "Prawdziwe Życie w Bogu", rozumiem przez to, że  żyjąc wg. wskazań z tych orędzi na pewno dotrę do Domu Ojca.